که مرا باور نکردی

هر چند به ناگاه امروز شد .

رد تنهائیم بر دیوار

نقش ترا جاودان کرده

و عجیب نیست که من دردم را

تنها به درختان می گویم.

لاک تنهائیم را

گذر آدمها سخت کرده

و من بناچار

بغضهایم را در لابلای ترکهای دیوار

- با وسواسی کودکانه -

می نهانم.

همبستری با خیالت

هر شب خطی نو می زاید

و من این نوزادان غم زاده را

با دردی جانکاه بر دفتری کهنه می خوابانم .

آه ! که شیون های گاه و بی گاهشان

در پس خط چین تحمل من

قیامتی به پا کرده ابدی .

کاش کسی به من می گفت

این عقوبت کدامین نکرده گناه است ؟!؟

کاش ...

کسی ...

به من ...

می گفت ...

کاش .

باور کن بی تو هیچم

پس با من بمان

چون هیچ از من نمانده ...

اگه تو میخوای این دل عاشق و بیچاره کنم ، برو

اگه تو میخوای همه هست و نیست و بدم ،  برو

تو دلم یه دنیا حرفه که می خوام بگم برا تو

تو بگو به من کجایی تا ببوسم خاک پاک تو

با خودم نذری کردم که اگه تو رو ببینم

با همون نگاه اول جونمو بدم برا تو

عشق من ، دلم گرفته مثل آسمون پاییز

می دونم مرغ دل من دوباره کرده هوای تو

دوستت دارم و بدان همیشه به یادت هستم